الحمد لله حمدا كثيرا وافياً كما يليق بجلال وجهه وينبغي لعظيم سلطانه...

بهترين ثنا و سپاس شایسته ی خداست سپاسی فراوان همانگونه که شایسته بزرگی ذات او و عظمت سلطان اوست ...

در كتاب الله ( قرآن ) از اشتباهات انبياء و رسولان الهي مثالهايى آورده شده است كه سرانجام به توبه ى آن خوبان انجاميده و حتى به مراحل بالاتر توبه كه " اصلاح و بسوى بهترين اعمال " مى بوده است.

و اشتباهات رسول الله در قرآن نيز به خوبى نشان دهنده ى اين حقيقت است كه او :

۱- انسانى بود طبيعى با قدرت و توانايى فيزيكى انسانى

۲- احاطه به " علم غيب " نداشت

۳- بسيارى اوقات داراى " اجتهادات " شخصى بوده است

۴- بعضى از اجتهادات شخصى او توسط خداوند مورد قبول نشده است

۵- خداوند تأكيد بسيار دقيقى بر اشتباهات رسولش نشان داده است تا به عنوان " شريعت " قلمداد نشود بلكه " اصلاح آن اشتباهات " وارد شريعت شود

حال بعضى از اشتباهات رسول الله در قرآن را مى آورم:

عَفَا اللّهُ عَنكَ لِمَ أَذِنتَ لَهُمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِينَ صَدَقُواْ وَتَعْلَمَ الْكَاذِبِينَ سورة التوبة - آية ۴۳...

خدا تو را بخشايد چرا به آنان اجازه دادی  .... ؟

 يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ ... [التحريم: 1]

چرا بر خود آنچه را خدا حلال کرده ، حرام مي كنى ... ؟

ما كان للنبي والذين آمنوا أن يستغفروا للمشركين ولو كانوا أولى قربى من بعد ما تبين لهم أنهم أصحاب الجحيم (113) وما كان استغفار إبراهيم لأبيه إلا عن موعدةٍ وعدها إياه فلما تبين له أنه عدوٌ لله تبرأ منه إن إبراهيم لأواهٌ حليمٌ{ ( التوبة : 113، 114

شايسته ي اين پیامبر ( محمد ) و ایمان آورندگان نیست که برای مشرکین طلب بخشش کنند حتی اگر نزدیکان خودشان باشند...  

ولا تصلِ على أحدٍ منهم مات أبداً ولا تقم على قبره إنهم كفروا بالله ورسوله ، وماتوا وهم فاسقون { ( التوبة : 84

بر هیچکدامشان ( منافقان ) اگر مرگش فرا رسید ، نماز مگذار و بر قبرش هم نایست براي اينكه آنان به خدا و فرستاده اش كفر ورزيدند ...

و جاى شك نيست كه اين اشتباهات در حقيقت اشاره ايست به اينكه حتى رسولان الهى هم مى توانستند خود اجتهادات فكرى و علمى ارائه دهند كه در صورت موافقت خداوند قابل تبعيت است و الا با " اصلاح آن اجتهادت  توسط الله تعالی "  بايستى مورد تبعيت واقع شوند.

و باز شكى نيست كه آياتى كه از اشتباهات فرستادگان الهی سخن آورده ، در حقيقت به تمامى انسانها روشن كرده است كه انسان به تنهايى " مصون و بدور از خطا نيست " مگر اینکه خالق جهانیان راهنما باشد.

اینست که " بدور بودن انبیاء و رسولان از خطا " قابل فهم است و شکی در آن نیست که هرگز " رها شده " نبودند و الا " رسالت " آنان شامل مجموعه ای از اجتهادات فردی بود که امکان اشتباه و خطایش وجود داشت و امکان تغییر آن بر اساس زمان و مکان هم حتمی می نمود.

پس ذکر اشتباهات رسول الله و دیگر رسولان الهی در حقیقت اثباتی ست بر " مصونیت آنان از اشتباه " و اثباتی ست بر " سلامت رسالت " آنان.و البته عبارت " عصمت به معنای دوری از خطا " نیست و این یک خطای شایع است همانطور كه برادر مسلم ( عبدلله مدير وبلاگ قرآن کافی ست  ) برایمان در قسمت نظرات یادآوری نمود.

اللهم اهدني و اهدِ بي