الحمدلله ....

خداوند در سوره ى " الحمد " روش شكر گفتن و عبادت را به ما آموزاند.

این سوره نشان می دهد که تنها ستایش مطلق و منحصر به فرد ، شايسته ى الله تعالى ست.

و هم اوست كه بايستى مورد عبادت واقع شود و هم اوست كه بايستى براى يارى و مددخواهى خوانده شود:

إياك نعبد و إياك نستعين.

فقط تو را عبادت مى كنيم

و فقط از خودت مدد خواهيم.

سؤالى برايت خواهد آمد كه :چرا در این آیه از خطاب جمع برای بنده استفاده شده است؟

چرا نمی گوییم:

ایاک أعبد و ایاک أستعین ... فقط تو را می پرستم و فقط از خودت مدد جویم!

علمای موحد سلف به خوبی درک کردند که گوینده وقتی می گوید:

فقط تو را می پرستیم ... و فقط از تو مدد جوییم ... در حقیقت عبودیت تمام خلق را شایسته ی یگانه معبود می داند!

ما در نماز به یکتامعبود عالم اظهار بندگی خود و تمامی بندگان را نشان می دهیم و می دانیم احدی جز او شایسته ی عبادت و ستایش مطلق نیست.

هر نوع اظهار فقر و نیاز به غیر الله جز نشانه ی گمراهی و تبه کاری صاحبش نیست و الله المستعان.

الحمدلله ...

سوره ى زيباى " الحمد " درس زيباى خداوند و آموزنده ى بهترين روش اداى شكر و ستايش خداوند به ماست كه به قول علمای ربانی رحمهم الله ، سوره ى " الحمد " محتاج به " حمد و سپاسی خاص " است که ما را تعلیم فرموده که چگونه او را " حمد و سپاس " و شکر گوییم.

براستی که ما از شکر و سپاس عاجزیم .

بگذارید مقصرانه از سوره ی شریف " الحمد " به سوره ی " البقرة " منتقل شويم :

الم (1) ذَلِكَ الْكِتَابُ لاَ رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ (2)

حروفي كه در ابتداى بعضى از سوره ها آمده ، بعد از آن اين عبارت توجه را به خود جلب مى كند:


اين است ( ذلك ) اين كتاب ( الكتاب ) قرآن .

شك و غش در آن نيست و هدايت كننده ايست بسوى راه راست مورد قبول خداوند ، براى كسانى كه خواهان نجات و سعادت هستند.

و نجات و سعادت حقيقى در رهايى عذاب روز حساب است.

" متقين " يعنى كسانى كه براى دورى و حفظ خود از عذاب ( حساب و دوزخ ) تلاش مى كنند.

باز بسوى اين كلمات شيرين ( الم = الف - لام - ميم ) رويم:

بسيار زيبا و مفهوم است كه خداوند در كنار اعتراض منكرين رسالت و وحى به آنان تذكر مى دهد كه اين قرآن از همين حروف و با لغت متعارف شماست كه اگر قادر هستید بمانند آن بسازید!

أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ قُلْ فَأْتُواْ بِسُورَةٍ مِّثْلِهِ وَادْعُواْ مَنِ اسْتَطَعْتُم مِّن دُونِ اللّهِ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ (38) سورة يونس

" آيا مى گویند دروغ می گوید و بر او وحی نمی شود؟ بگو پس یک سوره شبیه آن بیاورید و هر کسی جز خداوند را اگر توانستید، بخوانید ( تا کمکتان کنند ! ) اگر راست می گویید. "

باز عدم قبول رسالت توسط منکران دعوت انبياء ، بر اساس خیالها و ایرادهای متکرر آنان بود که چرا بایستی خداوند به یک بشر عادی مأموریت ابلاغ سخنانش بدهد و چرا خودش یا ملائکه اش اینکار را نکنند!؟

وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءنَا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَيْنَا الْمَلَائِكَةُ أَوْ نَرَى رَبَّنَا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيرًا (21) سورة الفرقان

" و کسانی که امید به دیدار ما ندارند گفتند: اگر فرشتگان بر ما نازل میشد یا خدایمان را می دیدیم ( آنوقت ایمان می آوردیم! ) بسیار بزرگنمایی در خود کردند ..."

و خداوند بارها تأكيد فرموده است كه اراده اش بر نزول ملائكه فقط در روزيست كه ايمان آوردن آن روز نفعى نخواهد داشت!

يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلَائِكَةَ لَا بُشْرَى يَوْمَئِذٍ لِّلْمُجْرِمِينَ وَيَقُولُونَ حِجْرًا مَّحْجُورًا (22) سورة الفرقان

" آن روزیکه که فرشتگان را می بینند دیگر بشارتی برای گنه کاران بهمراه نخواهد داشت ( ایمانشان فایده ای برایشان نخواهد داشت ) ... "